sinopsis novel

 NGULANDARA

Ing setunggaling dinten, oto ingkang dipun tunggangi dening den bei sisten wedana kalayan keluwarganipun mogok wonten bulak ing sangandapipun desa kledhung, setunggaling jurangipun redi sumbing lan redi sindara, wonten ing antawisipun parakan (temanggung) lan kreteg (wanasaba). De bei lan asisitenipun ingkang asma kasna sampun judeg, bingung pripun anggenipun ngewahi oto supados saget mlampah malih. Dumadakan wonten setunggaling oto ingkang mandheg wonten ingkingipun oto. Sopiripun mandhap lan nyamektakaken badhe ndandosi oto ingkang mogok. Sak sampunipun oto mlampah malih, den bei badhe maringaken tandha matursuwun kagem tiyang ingkang sampun nulungi kala wau, nanging dereng kasil.

Den bei kalayan kaluwarginipun tasih nggadahi niyat kangge maringi tandha matur suwun, ananging, otonipun tiyang ingkang nulungi kala wau lajeng mlampah terus ngantos arah Magelang. Pungkasanipun den bei mboten kasil anggenipun maringi tiyang nulungi kala wau, nanging sampun kasil nyatet merk lan plat oto kala wau.

Ing dinten minggu watawis jam wolu, nyonyah oet hien rawuh wonten ing dalemipun den bei asisten wedana. Nyonyah hien nggadahi niyat kangge nyuwun pirsa kagem den ayu asisten wedana perkawis berleyan, lan niyat badhe adol otonipun. Den bei nyanggupi tumbas berleyan wonten tokonipun nyonya hien, nanging den bei mboten saget tumbas otonipun amargi sampun nggadahi setunggal oto lan sampu kraos cekap. Supiripun nyonyah hien dipun timbali menyang dalemipun den bei kalayan mbekta otonipun. Supiripun nyonyah hien punika ternyata tiyang ingkang sampun nulungi den bei rikala otonipun mogok, lan oto ingkang dipun agem supiripun inggih otonipun nyonyah hien. Supiripun nggadahi asma RAPINGUN. Mangertosi bilih ingkang supir inggih punika rapingun, den bei nyamektakaken menawi rapingun dados supiripun den bei, nanging den bei mboten kersa mundhut otonipun nyonyah hien.

Watawis setunggal sasi saking rawuhipun nyonyah hien, rapingun  lajeng rawuh wonten dalemipun den bei kangge milahi kerja. Kasil kerjanipun rapingun maremaken den bei kalayan kaluwarginipun. Ing setunggaling dinten, rapingun nggadahi niyat kengge ngajari hel, inggih punika jaran ingkang dipun wastani jaran edan, nanging den bei lan kaluwarginipun mboten sarujuk, bilih menawi hel punika saget bebayani kangge rapingun.

Setunggal minggu saking rawuhipun rapingun, den bei kalayan keluwarganipun tindhakan wonten kemantren guron. Rapingun lajeng milahi ngajari hel. Hel dipun ajak mubeng mubeng. Sasampunipun rampung ngajari hel, rrapingun balik wonten dalemipun den bei, den bei lan keluwarganipun mboten remen menawi rapingun tasih ngajari hel.

Ing dinten setu, watawis jam enem, rapingun dhateg wonten dalemipun raden ajeng supartinah (tien) wonten parakan. Raden ajeng tien dados guru partikelir. Rapingun maringi pesen menawi den ayu biyungipun den ajeng tien mboten saget nderek wonten dalemipun bu mantri gudhang wonten magelang amargi tasih puyeng. Lajeng raden ajeng tien lan rapingun tindhakan wonten magelang. Wonten Magelang tien lan rapingun dipun ajak dening bu mantri gudhang kagem ningali peken malem.

Wonten ing peken malem, raden ajeng tien kraos mboten sekeca manahipun amargi dipun anceri dening kalih priyantun. Lajeng den ajeng tien pamit nyuwun wangsul kalayan bu mantri gudhang.

Ing margi, wonten pit montor ingkang ajeng nyelip oto ingkang dipun tumpangi den ajeng tien lan rapingun, nanging pit montor punika lajeng mandhegaken otonipun raden ajeng tien. Raden ajeng tien sansaya ajrih rikala kalih priyantun ingkang numpangi pit montor inggih punika kalih priyantun ingkang nganceri piyambakipun wonten peken malem. Pungkasanipun priyantun kalih kala wau tukaran kalayan rapingun, nanging saget dipun menangaken rapingun. Nanging tanganipun rapingun retak, den ajeng tien ngudari stagenipun kagem mblebet tanganipun rapingun.

Sasampunipun dumugi dalemipun den bei, rapun dipun dangu menawi kenging punapa tanganipun, nanging raingun njagi namanipun den ajeng tien, lan sumahur menawi tanganipun kenging slinger. Wonten ing wengi punika den bei lan kaluwarginipun ngangkat rapingun dados putranipun.

Sampun seminggu rapingun ing griya sakit. Ing satunggiling dinten, den ajeng tien nuweni rapingun, lan crita menawi keluwarga bu dhenipun den ajeng tien ingkang asma raden gandhaatmaja nembe susah, amargi raden sutanta putra setunggalipun sampun minggat watawis 7 sasi. Rapingun ngendhikan menawi piyambakipun sampun mangertosi raden sutanta, amargi raden Sutanta kancanipun bendharanipun rapingun, ingkang asma raden subijakta. Lajeng serat kangge raden mas sutanta dipun bekta dening rapingun malih.

Sasampunipun saking griya sakit, rapingun nyuwun izin pamit wangsul kagem nuweni tiyang sepahipun amargi rapingun putra namung setunggal lan kraos rasa kangen kalayan tiyang sepahipun.

Setunggal wulan saking wangsulipun rapingun, wonten serat saking rapingun ingkang isinipun menawi rapingun tindhak kagem goleki raden sutanta kados janjinipun marang bendharanipun raden subijakta.

Watawis nem wulan saking tindhakipun rapingun. Rapingun lan keluwarga den bei saget kepanggih wonten dalemipun mantri guru. Rapingun inggih punika raden Sutanta ingkang sampun minggat. Raden Sutanta sapunika sampun dados opseter. Keluwarganipun den bei kaget menawi rapingun inggih punika raden sutanta putranipun raden gadhaatmaja.

Sesampunipun wolung wulan, raden sutanta sampun emah emah kalayan raden ajeng tien, lan raden ajeng tien sampun nggarbini.